Chez Julie

Laatst nam ik deel aan een workshop smartphonefotografie met Vicky Bogaert in Museum M in Leuven. De mensen van Visit Leuven zijn er immers van overtuigd dat een mooi snapshot met je smartphone steeds binnen handbereik ligt, en dat je via een aantal tips&tricks snel tot mooie resultaten komt.

Daar wilde ik graag meer over leren!

Dat het een zeer leerrijke workshop zou worden, werd al vrij snel duidelijk. Omdat ik jullie onmogelijk alle tips kan presenteren, heb ik de belangrijkste zaken gebundeld in 10 dingen die ik leerde tijdens de workshop smartphonefotografie:

1. Een smartphonesensor is klein

Of toch veel kleiner dan de sensor in een spiegelreflexcamera. Overdag bij voldoende licht geeft dat weinig problemen, maar wanneer het erg donker wordt laat de kwaliteit van je smartphonefoto's te wensen over. Snel zijn of extra lichtbronnen inschakelen is de boodschap!

2. Zoom niet in

Je smartphone kan enkel digitaal inzoomen omdat er geen regelbare lens opzit. Inzoomen in smartphonetaal betekent enkel een stuk uit je foto snijden, met een gigantisch kwaliteitsverlies tot gevolg. Je neemt je foto best zo breed mogelijk en kan nadien nog wat bijsnijden via een app of je computer, want dat geeft een veel betere kwaliteit.

3. Overweeg een lenzenkit

Als bijsnijden je maar niets lijkt en als je toch heel graag wil inzoomen on the field, kan je altijd de aankoop van een lenzenkit overwegen. Voor een paar euro's vind je al een goede set met doorgaans een tele-, breedhoek- en fisheyelens in. Je klikt ze eenvoudigweg op je smartphone en hop, inzoomen zonder kwaliteitsverlies ligt binnen handbereik!

4. Hou je smartphone zo ver mogelijk wanneer je selfies maakt

Hoe dichter je je smartphone bij je object houdt, hoe boller en groter het lijkt. Schitterend principe wanneer je een bloem van dichtbij wil fotograferen, maar heel wat minder flatterend wanneer je je eigen gezicht wil vastleggen. Om bolle kaken en haakneuzen te vermijden hou je je telefoon best zo ver mogelijk en snij je je foto nadien wat bij.

5. Gebruik een raster

Meestal kan je een raster met hulplijnen op je scherm weergeven om je wat te gidsen bij je composities. Zeer handig wanneer je een horizon perfect recht wil krijgen zonder achteraf nog aan je foto te moeten prutsen. Want zeg nu zelf, een zee die naar links of rechts afhelt komt niet echt natuurlijk over, toch?

6. Volg de regel van 3

De regel van 3 houdt in dat je je object niet pal in het midden van je beeld zet, maar wat meer naar de kant. Op 1/3de van de rand om precies te zijn. Dit maakt je foto dynamischer en boeiender, zonder in complete chaos te vervallen. Het raster uit punt 5 kan je overigens prima begeleiden bij je compositie.

7. Werk met negatieve ruimte

Je kan ook even wild doen en variëren op de regel van 3 door je object nog meer naar de kant te verschuiven, waardoor je een op het grootste deel van je foto enkel lucht of vloer te zien krijgt. Deze techniek is vooral op helderblauwe dagen met een occasioneel wolkje een heuse winner. En bij architectuurfoto's doet ie het ook goed.

8. Beter onder- dan overbelichten

Soms zijn de lichtomstandigheden echt niet evident (denk aan tegenlicht), maar wil je toch graag een foto maken. In geval van twijfel kan je je foto best wat onderbelichten in plaats van over te belichten: van een te donkere foto kan je nadien nog iets helder maken, een overbelichte foto is meestal verloren.

9. Check de HDR-functie

Een variant op punt 8: de HDR-functie. Als je deze activeert maakt je smartphone telkens 3 foto's van hetzelfde onderwerp: eentje overbelicht, eentje onderbelicht en eentje ertussenin. Door die 3 foto's samen te voegen creëert je smartphone een soort gulden middenweg tussen over- en onderbelicht. Nadeel is wel dat een HDR-foto een zwaar bestand is en veel geheugen inneemt, en dat het ook geen spectaculaire resultaten oplevert.

10. Maak meerdere foto's van hetzelfde onderwerp

Heel banaal, maar het werkt wel zeer goed. Vermits je toch digitaal fotografeert hoef je niet op een foto meer of minder te kijken. Probeer verschillende standpunten uit, varieer in je compositie en speel wat met de belichting: de kans is groot dat het je toch minstens één mooie foto oplevert :-)

Wil je zelf ook graag aan de slag met je smartphone? Check dan zeker Iedereen Smartphonefotograaf, het boek van fotografe Vicky Bogaert. Veel succes!

Vandaag neem ik jullie even mee in de tijd, naar het academiejaar 2007-2008. Ik had net een diploma behaald en twijfelde of ik al zou gaan werken of nog verder zou studeren. Na niet zo heel lang beraad en een positieve toegangsproef besloot ik het grotewerkmensenbestaan nog even uit te stellen en er nog een jaar journalistiek tegenaan te gooien.

Alle inschrijvingsmodaliteiten werden geregeld, mijn oude kot werd opgezegd en een nieuw appartement werd gevonden. Een mooier uitzicht over Brussel kon ik me op dat moment niet inbeelden, daar aan het einde van de Dansaertstraat.

Dat uitzicht was zelfs zo mooi dat het me een prijs bij FM Brussel opleverde: een t-shirt, een kort radio-interview én een week lang achtergrond van de FM Brussel-website, joehoe! Wat een knalstart van die journalistieke carrière zeg.

Maar ook al roept deze foto mooie herinneringen op en heeft hij jaren dienst gedaan op mijn eigen bureaublad, toch hangt er ook dat vreemde ‘oei, journalistiek blijkt helemaal anders dan ik dacht’-kantje aan. En een beetje ‘oei, een appartement delen is precies toch iets anders dan alleen op kot gaan’, dat ook.

En zo werd 2007-2008 een extreem leerrijk jaar. Van de cursusinhoud in de richting journalistiek herinner ik me niet bijster veel meer, buiten het feit dat we een blog moesten onderhouden en dat ik daar een soortement boterham-krantfoto voor maakte. Geen idee of ik die boterham nadien nog heb opgegeten, eigenlijk.

Leerrijk was het toen zeker, maar lastig ook. Zoals nu, eerlijk gezegd. Toen kriebelde het halverwege het academiejaar heel erg om de opleiding stop te zetten en te gaan werken, want die journalistiek bleek een harde stiel waar een zacht ei als ik stevig uit de hoek zou moeten komen om te overleven. Mijn oprechte dank gaat trouwens nog steeds uit naar Peter Vandermeersch, die ons toen als Marketeer van het Jaar kwam uitleggen dat een journalist in de eerste plaats kranten moet verkopen en mij middels die uiteenzetting het licht heeft doen zien. Wie Julie ooit al eens iets heeft zien proberen verkopen, begrijpt het bij deze helemaal.

Uiteindelijk heb ik doorgezet en heb ik de eindmeet gehaald, met een stage bij Radio 1 en een masterproef (begot!) als bescheiden hoogtepunten. Laat ik vandaag, op momenten dat ik twijfel of ik wel de juiste richting uitga, dus maar gewoon denken aan het plezier dat ik toen had met het schrijven van een werkstuk over de berichtgeving rond B-H-V (nogmaals begot!). Dat de rest van de opleiding me wat tegenzat en dat ik geen zin had om respondenten de pieren uit de neus te halen, laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. Alles is toen uiteindelijk goed gekomen, ook al heeft het me toen – net als afgelopen jaar – een aantal slapeloze nachten opgeleverd.

Laat ik dus maar gewoon lekker voortdoen waarmee ik bezig ben. En als ik dan uiteindelijk over de finish strompel, zet ik keihard dit prentje op mijn uitnodiging, moeha!

Ken je dat gevoel, dat praktische dingen en huishoudelijke stuff bij andere mensen altijd zo vlot lijken te verlopen, terwijl je zelf maar wat ter plaatse staat te trappelen tussen een hoop rommel? Als het een troost mag zijn: een ander doet ook maar wat, al is het alle rommel achter de zetel gooien en hopen dat je het niet merkt. Zelf probeer ik een aantal vuistregels in mijn achterhoofd te houden om de boel te regelen. Met wisselend succes, laat ik daar maar meteen eerlijk in zijn :-)

Daarom geef ik jullie mijn 10 lifehacks voor vlotheid en maximale tijdsbesparing!

1. DOE ÉÉN DING PER KEER

Multitasken mag dan wel extreem aanlokkelijk lijken, meestal is het een zeer onproductieve bezigheid omdat je constant afgeleid bent en alle taken maar halfslachtig uitvoert. Daarom probeer ik één taak per keer uit te voeren en pas naar de volgende over te gaan wanneer die klaar is.

2. STEL JE PRIORITEITEN

Niet alles is even belangrijk. Probeer daarom hoofdzaak van bijzaak te scheiden en verschuif dingen die niet zo dringend zijn naar het achterplan, want dat creëert rust in je hoofd.

3. HANTEER DE 2 MINUTEN-REGEL

Als je iets binnen de 2 minuten kan fiksen (zoals vuile sokken in de wasmand gooien, het aanrecht schoonmaken, de brievenbus legen of de vuilzak buitenzetten), doe het dan meteen. Alle andere dingen moeten maar wachten en kan je op een lijstje zetten.

Maar...

4. PAS OP MET TO DO-LIJSTJES

Een mooi geordend lijstje geeft rust, maar een propvol document genereert net het omgekeerde effect en laat je planning aanvoelen als een half strafkamp. Niet leuk, dus vooral niet doen. Zie puntje 2: stel je prioriteiten.

5. GEEF ALLES EEN VASTE PLAATS

Leg die sleutels, portefeuille en gsm maar snel op een vaste plaats, en doe (als je dan toch bezig bent) meteen maar hetzelfde met je boodschappentassen, pc-bankingbakje en te betalen rekeningen. Doodsaai en zeer voorspelbaar, maar dat is net het punt: alles een vaste plaats geven zorgt ervoor dat je minder lang moet zoeken naar je spullen, waardoor je meer tijd hebt voor andere dingen. Zo stom nog niet he?

6. DOE SOMMIGE ZAKEN GEWOON NIET

Uiteraard beslis je zelf hoe belangrijk je welke dingen vindt (prioriteiten, jawel), maar durf er ook voor kiezen om bepaalde zaken die niet écht nodig zijn ook gewoon niet te doen. Zelf probeer ik strijken zoveel mogelijk te mijden (goed opvouwwerk volstaat denk ik wel, tenzij jullie me nu massaal willen meedelen dat ik er toch maar wat gekreukt bijloop?), maar je hebt zelf ongetwijfeld nog andere dingen die je liever laat zoals ze zijn. En je kan ook altijd zaken uitbesteden aan vrienden of familie. Wanneer je later zelf terug meer tijd hebt, kan je hen een wederdienst bewijzen.

7. PAK JE VERPLAATSINGEN SLIM AAN

Als je (bijna) moet tanken, probeer dat dan op weg naar huis te doen. Zo vermijd je dat je bij je volgende vertrek een kwartier te laat komt omdat je vergeten was dat je benzinetank leeg was. En koop als je regelmatig trein, tram, bus of metro neemt meteen een tienrittenkaart zodat je niet telkens moet stressen aan het loket of de automaat. Want altijd als je een loket nodig hebt is er maar eentje geopend en zijn er nog tien wachtenden voor jou, toch?

8. HOP MET DIE BEENTJES

Parkeer je wagen wat verder, stap een bushalte vroeger af, neem zoveel mogelijk de trap en ga met de fiets naar de winkel. Neen, ik ben geen sportgoeroe en ja, dit is een beetje cliché, maar het zorgt er wel voor dat je stiekem wat sport in je dagelijkse routine binnenlaat. Moet je gelijk niet meer naar het zwembad of de fitness om wat te bewegen.

9. LEG JE GSM WEG

Of zet 'm op stil, of zet je wifi of meldingen uit. En gooi de mailbox op je computer ook maar dicht. Je kiest natuurlijk zelf hoe ver je erin gaat en hoe bereikbaar je wil zijn, maar de ervaring leert mij dat hoe kleiner de afleiding is, hoe groter de productiviteit. Het kan natuurlijk ook aan mijn beperkte reptielenbrein en onvermogen tot multitasken liggen, maar toch. Gooi de boel dicht en beloon jezelf met een Facebooksessie wanneer je een taak hebt afgerond. Jeuj!

10. LET IT GO

De belangrijkste van allemaal. Soms moet je de boel gewoon de boel laten en even buitenkomen. En een koffietje of wijntje gaan drinken, want dat is lekker. Dingen die niet meteen lukken kan je later ongetwijfeld ook nog oplossen, wees dus af en toe gewoon maar een beetje zen.

Voilà, dat is hoe ik de zaken probeer aan te pakken! Ik zeg wel 'probeer', want ik ga af en toe wel eens uit de bocht. En dat is oké. Maar als het me wel lukt om die tips toe te passen, merk ik dat ik een veel rustiger hoofd heb en mijn to do's heel efficiënt kan afwerken. Wat me dan weer meer tijd geeft om leuke dingen te doen, zoals taartjes eten en op uitstap gaan.

Natuurlijk besef ik ook dat je de zaken net iets makkelijker kan bolwerken wanneer je geen kinderen hebt. Daarom ben ik zeer benieuwd naar de lifehacks van jonge ouders, want boy, dat moet best een stevige uitdaging zijn. Gooi jullie tips maar in de comments, ik ben meer dan benieuwd!

Wat gebeurt er wanneer Julie een boek over economie in haar handen krijgt? Eerst een klein beetje traantjes, en dan... dolle pret! Ik leg jullie even uit waarom ik zo van Freakonomics genoten heb.

Want voor de duidelijkheid: genieten van een economieboek, het kan. Vooral omdat Freakonomics niet de hard core materie behandelt, maar ogenschijnlijk banale feiten uit het dagelijkse leven. En hebben die dan iets met economie te maken? Zeker, the hidden side of everything noemen de auteurs dat dan. En laat dat uitgangspunt, banaliteit staven met wat wetenschappelijk materiaal, nu toevallig mijn dada zijn.

Denk er maar eens over na: echt álles heeft een verborgen kant waar je nog nooit bij stilstond. De reden waarom drugdealers nog bij hun ouders wonen? Het verband tussen leerkrachten en sumoworstelaars? Het feit dat de Ku Klux Clan zich als een bende immo-makelaars gedraagt? Steven Levitt & Stephen Dubner leggen je haarfijn uit hoe dat komt. En ook al zijn dit misschien niet de eerste vragen die je je stelt als je wakker wordt (bij mij vallen die meer onder de categorie 'waar is de koffie?'), is het wel reuzefijn om het antwoord te kennen. Wat aha-erlebnissen, ik vind dat tof.

Het boek krijgt wel de kritiek nogal weinig samenhang te vertonen, en daar ga ik mee akkoord. Want het feit dat de auteurs allemaal losse thema's behandelen mag dan wel prettig weglezen, soms laat het je een beetje met een 'en dan?'-gevoel achter. Maar ach, veel meer dan detailkritiek is dit niet. En nee, ik ga me verder echt niet uitlaten over de mate waarin een lap tekst samenhang moet vertonen. Echt niet :-)

Conclusie: Freakonomics is een origineel, geestig en zeer vlot geschreven boek dat perfect geschikt is voor nieuwsgierige mensen die hun leergierigheid graag in kleine blokjes botvieren. En voor wie meer wil is er zelfs een heuse Freakonomics-blog voorhanden. Hopla!

En kijk, dat laatste zet me aan het denken. Want als economen er in slagen om alledaagse feiten tot semi-wetenschappelijke literatuur te verheffen, zijn andere disciplines - met name zij die het alledaagse en voorspelbare tot hun core business rekenen - dan niet minstens even goed in staat om de analyse van Freakonomics op hun eigen domein toe te passen? Hmmm, laat ons daar maar eens over denken :-)

Joepie, de nieuwe #boostyourpositivity is gestart! De watte? Een actie van Danone/Activia die bloggers wil aanmoedigen om hun tips & tricks voor meer positiviteit te delen. Omdat het leven toch wat schoner is als ge het langs de positieve kant bekijkt en zo. En om de boel een beetje te structureren werkt #boostyourpositivity met weekthema's. De afgelopen twee weken was dat Breakfast, wat meteen verklaart waarom de voor Julie zeer vreemde combo 'ontbijt + positiviteit' hier op de blog verschijnt.

Het feit dat ik deze post zeer laat aflever (sinds vandaag kwam er namelijk een nieuw weekthema in voege) is dan ook zeer symbolisch en vooral toonaangevend voor het gebruikelijke verloop van mijn ochtend. Want die vindt doorgaans plaats in onmiskenbare dieselstijl. Daarom geef ik eerlijk toe dat ik lang getwijfeld heb of ik me überhaupt wel aan een post over het vlotte verloop van de ochtend zou wagen, want bij de rest van de wereld lijkt die ochtend minstens twee uur vroeger dan de mijne te beginnen, en komen er weekschema's, gevulde boekentassen en vrolijke selfies aan te pas.

Maar kijk, schaamrood op de wangen of niet: hier ben ik dan met mijn ochtendpost. Tadaaaaaa! Omdat er naast de gezwinde ochtendvogels ook best wat B-mensen rondlopen, die een misschien beetje later aan de dingen beginnen, maar die met minstens even veel enthousiasme 's avonds ook nog een spurtje doortrekken. En wiens ogen groter worden naarmate de avond vordert. En die af en toe eens een schouderklopje verdienen: daarom, beste mede-B-mensen, fijn dat jullie er zijn!

Want ook al bestaan er hulpmiddeltjes en fantastische tips om kwiek de ochtend aan te vatten: je hebt het of je hebt het niet. En ik heb nochtans al geprobeerd om ochtendmens te worden, echt waar. Ik testte ooit eens zo'n lichtwekker die je geleidelijk aan wakker maakt met imitatiedaglicht, maar het enige effect dat dat ding op mij had was dat ik nog later uit mijn nest rolde. Want ik vond het best gezellig om eerst nog even te snoozen met dat zachte lampje aan. Oeps.

Geef me daarom 's ochtends maar wat tijd en respijt, aangevuld met een mok koffie, een fruitsap en een bak cornflakes. En wacht, als je me echt in goede doen wil treffen, veiligheidshalve tot het tweede deel van de dag. Want je zal het zien, alleen maar stijgende lijn bij mij :-)

Zo, tot zover mijn eerste #boostyourpositivity-post. Ik ben net als jullie zeer benieuwd welke thema's er nog allemaal komen. Hopelijk iets met eten en aperitieven, want daar ben ik een enorme kei in. Wordt vervolgd!

Een tijdje terug botste ik op dit artikel uit De Correspondent:

Zeer interessant leesvoer (het volledige artikel kan je hier lezen) dat de getuigenis omvat van Arjen van Veelen die als Amerikacorrespondent naar St. Louis in de VS verhuisde. Hij schetst hoe moeilijk het is om als nieuwkomer een sociaal netwerk uit te bouwen, en hoe dat ondanks heel wat creativiteit in de aanpak toch niet altijd het verhoopte resultaat oplevert. Besluiten doet hij met de vraag waarom er eigenlijk nog geen Vrinder, een soort Tinder om nieuwe vrienden te maken, bestaat.

'Ja ja, als nieuwkomer in Amerika vrienden maken is toch nog heel wat anders dan je eigen nationale context,' was mijn spontane reactie nadat ik het artikel gelezen had. Maar toch... Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik besef dat van Veelen een punt heeft: mensen lijken op een bepaalde leeftijd inderdaad te stoppen met vrienden maken.

Als kind is het gemakkelijk: je gaat naast iemand in de klas zitten, vraagt of je een fluostift mag lenen en hopla, voor je het weet zijn jullie vrienden. Tal van zorgeloze woensdagnamiddagen en honderddagenfuiven brengen jullie samen door. Simpel en goed. Maar dat zijn vaak ook de vriendschappen die het snelst uitdoven, en die na de laatste gezamenlijke zomervakantie al tot het verleden lijken te behoren. Wat ook perfect logisch is, want iedereen gaat z'n eigen weg en... ontmoet nieuwe mensen. Dat is precies wat die studententijd zo schitterend maakt: opeens dient zich een aantal mensen aan met écht dezelfde interesses als de jouwe. Hoe tof is dat zeg?

En toch komt daar ook het moment dat de zaken beginnen veranderen. Je studeert af, gaat samenwonen met je lief, begint te werken en geniet van een onbezorgde periode vol kotfeestjes, festivals en optredens in jeugdhuizen. Totdat je een dikke vijf jaar verder bent, en de fase van huizen kopen, huwelijksfeesten organiseren en kinderen krijgen zich aandient. Allemaal stuk voor stuk mooie levenskeuzes, zeer zeker, maar ze schudden de kaarten wel stevig dooreen.

Precies daarom is het zo leuk als je, terwijl je koortsachtig je kaarten bij elkaar probeert te houden, lotgenoten tegenkomt die eveneens op hun eigen tempo door het leven wandelen, af en toe de schouders eens ophalen en wel zien wat er allemaal op hen afkomt. Maar die tegelijk geen genoegen meer nemen met feestjes in het jeugdhuis, lauwe pinten op een festivalcamping of een appartement met vijf medebewoners. En die mensen bestaan echt, ze bestaan.

Maar waar vind je die lotgenoten dan? Door uit je kot te komen en je nek uit te steken. Door niet te geloven wat anderen op Facebook tonen, door het plezant en simpel te houden, en door af en toe gewoon op een voorbijrijdende trein te springen. Schrijf je desnoods in voor een cursus, altijd pret gegarandeerd. Maar vooral: geen paniek, je bent niet alleen. Nieuwe vrienden komen niet spontaan aan je deur bellen, maar als je je ogen wat openhoudt zijn ze zeker te vinden. Gooi daarom die schouders een beetje los, schenk jezelf een Hoegaarden Grand Cru of droge Chardonnay in, installeer je in die mooie loungezetel en trek je vooral niets aan van wat anderen daarvan vinden. Relax, take it easy, en zet alvast een extra stoel klaar. Je weet maar nooit.