vrijdag 20 november 2015

#boostyourpositivity: Family Matters

Stilaan loopt #boostyourpositivity ten einde, maar niet zonder een laatste vraag te stellen: quality time met de familie, wat betekent dat voor jou?

Heel wat, als je 't mij vraagt. Ik herinner me massa's fijne momenten met mijn neefjes en nichtjes, toen het leven simpel was en de grasvlekken op onze jeans de voornaamste bekommernis vormden. We gooiden over witte betonplaten wat plastieken ballen naar elkaar en slopen om beurten bij de buurman in de tuin om de munitie die over de haag gevlogen was, terug te halen. En en passant die zwarte kat even te aaien. Dat we de duiven van de nonkel niet aan het schrikken mochten brengen vergaten we wel eens, en dat we snel aan tafel moesten komen wanneer de ossentong in madeirasaus klaar was soms ook. Ah, heerlijke, zorgeloze tijden.


Maar inmiddels tikt de tijd onverbiddelijk verder en wordt iedereen ouder, wijzer en grijzer. Je staat je plaats aan de kindertafel af aan de jongste telgen en beseft dat je tot het middensegment bent gaan behoren. Best handig eigenlijk, want intussen ben je helemaal je eigen baas, die gele limonade geruild heeft voor witte wijn en via die weg kennismaakte met het concept 'bob' en andere levenswijsheden.

Hoe lang die momenten blijven duren? Dat weet niemand. Net daarom moet je ze omarmen, en kan het geen kwaad om de zaken af en toe te koesteren. Want wanneer tradities dreigen te verdwijnen, doe je je stinkende best om ze in leven te houden. Dat is van alle tijden, en dat is vooral heel waardevol. Dus zijn we blij wanneer we af en toe wat kaarsen kunnen branden en occasioneel met armen en bezemstelen mogen zwaaien. When the Going Gets Tough, Dynamite en Sun of Jamaica: het zullen altijd knallers van formaat blijven, willen of niet.

En zie, dat maakt familie nu zo mooi: iedereen die er bij komt of er terug uit vertrekt, jong, oud, habitué of nieuwkomer, drukt z'n stempel en laat z'n spoor na. Je kan het niet grijpen, je kan het niet vastpakken. Maar je kan alleen beseffen dat de tijd steeds verder gaat en dat niets voor eeuwig is. Pak mekaar daarom af en toe maar nekeer goed vast, en kijk intussen eens naar hoe schoon het allemaal wel niet is. Want wat je hebt, dat nemen ze je niet meer af.

1 reacties:

Jo Badisco zei

Het zijn die ondertussen vrij zeldzaam geworden momenten, aan de Provincieweg rond de grote eettafel, of op het gezamenlijk aangelegde terras, waarop we beseffen dat we al een hele weg samen hebben afgelegd. En dat die uren samen ons mee gevormd hebben tot de volwassenen die we nu zijn. Bedankt Julie, om deze tekst te schrijven. We kunnen niet zonder een blik over onze schouder nu en dan, en als we dan in het verleden turen zien we alleen maar mooie mensen en momenten. Koesteren zullen we ze. En vastpakken ook.