Ooit schreef ik al eens een post over de dingen waar ik blij van word, maar omdat er meer dan één lijstje is om blij van te worden en omdat die post alweer dateert van twee jaar geleden, vond ik het tijd voor een deel 2.

5 dingen waar ik blij van word, editie 2017. Hier gaan we!

1. Het goede buitenleven

Ik vermeldde het in mijn vorige blogpost ook al, maar ik blijf het toch een van de leukste onderdelen van de zomer vinden: buiten zijn. Omdat er tijdens de zomer zoveel buitenactiviteiten te beleven vallen, ben ik altijd enorm blij om de grote hoeveelheid licht en lucht die me dezer dagen te beurt valt. Ik hoop altijd dat ik genoeg kan bijtanken om de winter door te komen, maar halfweg januari begint dat meestal lelijk tegen te vallen. Benieuwd of dat deze keer ook zo gaat zijn.

Ooit al gehoord van Time Well Spent? Ik tot voor kort hoegenaamd niet, maar via dit interessante artikel in Charlie magazine over het terugwinnen van onze vrijheid, leerde ik dat Time Well Spent een beweging is, opgericht door een groep designers, filosofen en technologische ondernemers, die stevig lobbywerk verricht bij techbedrijven onder het motto 'Let's reclaim our minds from being hijacked by technology'.

www.timewellspent.io

Gedomineerd door technologie, huh? Wij zijn toch baas over onze eigen toestellen?

Een tijdje terug vertelde mijn telefoon mij opeens uit het niets hoeveel stappen ik die dag gezet had. Een bericht dat meteen mijn aandacht trok, omdat ik me niet kon herinneren zelf iets van activity tracker geactiveerd te hebben. Vrij snel werd me duidelijk dat ik al sinds dag 1 Sony Lifelog op mijn telefoon heb staan, een tracking app die zichzelf na een update spontaan in gang had gezet. Leve Android zeker?

Soit, mijn aandacht was best geprikkeld, want ik begon meteen te kijken of ik nog andere grafiekjes van mijn bewegingsgedrag kan vinden in de app. Om die te zien moest ik wel inloggen met mijn Google account, iets wat ik dan maar snel even deed wegens zeer benieuwd. Jup, slimme jongens daar bij Sony.

Ik ben op heel veel vlakken een gewoontedier. Vaak in die mate dat ik bij elke vorm van nakende verandering reflexmatig denk: 'Jamaar, het is nu zo, waarom moet ik het dan veranderen?' Dat kan gaan van een deur verven over een huis zoeken tot een statistische techniek uitvoeren.

Gelukkig probeer ik daar aan te werken, en nog gelukkiger werpt dat soms zijn vruchten af. Uiteraard geleidelijk aan, want een gewoontedier heeft tijd nodig om zich aan te passen :-)

Dus dacht ik: laat ik eens oplijsten welke routines ik recent allemaal gewijzigd heb. Niet altijd bijzonder spectaculair, maar voor mezelf wel nuttig als spiegel der confrontatie. En o ja, niet elke wijziging is positief, trouwens. Maar ook dat hoort er bij.

Daar gaan we!

1. Vroeger opstaan en vroeger gaan slapen

Pakskeeeeeeuuuuuuhs! Wie december zegt, zegt automatisch ook 'kerstboom vol cadeautjes', en dat is geweldig fijn. Maar omdat het niet altijd eenvoudig is om een goed cadeau te vinden, zijn verlanglijstjes volgens mij toch nog altijd een schitterende uitvinding. Ze mogen de suspense dan misschien een beetje wegnemen, je bent wel quasi zeker dat je een leuk en/of nuttig cadeautje in je handjes gestopt krijgt. Schenker blij, ontvanger blij, iedereen blij.

Voor jullie nu denken dat die Julie wel een goeie is, zo met haar verlanglijstje op minder dan een dag voor kerstmis: geen paniek jongens, januarikinderen denken altijd al een stapje verder en beschouwen de feestdagen vooral als een mooie vorm van opwarming :-) Maar 't is wel waar, op tijd aan de dingen beginnen en voor de verandering eens iets voor de deadline proberen afwerken lijkt me best een mooi voornemen voor 2016. Misschien maak ik daar het komende jaar wel eens werk van. Misschien.

Maar dus, wat staat er dan allemaal op dat lijstje van mij?

NIEUWE LOOPSCHOENEN

Het is gebeurd, historisch moment: Julie is er eindelijk in geslaagd een paar loopschoenen te verslijten! Als recreatieve loper doe ik er misschien wat langer over dan de fervent sportende medemens, maar zelfs op een slakkengang bereik je uiteindelijk de 1000 kilometer die je schoenen zo ongeveer aankunnen. Daarom: tijd voor een nieuw paar. Iemand suggesties? Zaken waar ik op moet letten?

EEN FITBIT

Stel dat ik binnenkort met nieuwe loopschoenen rondhuppel, zou een Fitbit dan ook leuk zijn? Ik weet eigenlijk niet helemaal zeker of het wel iets voor mij is, maar ik hoor toch verschillende mensen zeer positief over deze stappenteller-die-zoveel-meer-kan. Hoewel ik meestal aan mijn knalrode hoofd kan voelen dat mijn hartslag te hoog is, kan het misschien wel interessant zijn om te weten hoe veel die hartslag dan wel precies bedraagt. Meten is weten, niet?

EEN CAMERASTATIEF

Jullie herinneren zich ongetwijfeld wel dat ik af en toe een accordeonfilmpje de wereld instuur (dat doet me er aan denken dat ik er dringend nog eens eentje moet maken), maar dat het beeld, als je goed kijkt, zelden helemaal waterpas is. Een statief zou daar aanzienlijk bij helpen, want constructies met stoelen, boeken en fototassen blijven tot nader order behoorlijk gammel en amateuristisch.

EEN SAXOFOONSTAANDER

Nu we ons toch in het muzikale segment bevinden: een saxofoonstaander lijkt me ook zeer handig. Niet omdat ik saxofoon plan te leren neen, maar omdat je op zo'n staander volgens mij ook wel andere types instrument kwijt kan. Iets met houten pijpen en een opblaasbare zak, om maar wat te zeggen.

EEN SPOTIFY-ABONNEMENT

Hoewel ik op heel veel vlakken en fris en modern meisje probeer te zijn, moet ik eerlijk toegeven dat ik op diverse domeinen gewoon een enorme oude taart ben. Zoals met muziekcollecties bijvoorbeeld. Ik ben  blijven steken in het rippen van cd's en de occasionele aankoop van wat spul op iTunes, maar ben inmiddels helemaal klaar om naar de wondere wereld der streaming over te stappen. Zeker nu ik slechts twee jaar na aankoop van onze tv tot de bevinding ben gekomen dat dat ding op tinternet kan. Wat zei ik ook alweer over tijdig aan de dingen beginnen? Anyway, een beetje Spotify'en op de trein, in de auto of in mijn zetel thuis, dat lijkt me wel wat.

Voilà, tot zover de tips van de hebzuchtige in mezelf. Dit voorstel is uiteraard geheel vrijblijvend en leidt allerminst tot enige aankoopverplichting, want met een homp brood, een fris pintje of een winterbarbecue ben ik eigenlijk ook al lang tevreden. Maar als ge u nu eens echt zou willen laten gaan, dan weet ge tenminste in welke richting ge moet zoeken. 't Is niks jong, ik bied die hulp met plezier aan.

En jullie? Wat zetten jullie zoal op het verlanglijstje?

Het zit 'm vaak in de eenvoudige dingen. Een waarheid als een koe die ik alleen maar kan beamen. Want een minimum aan moeite levert vaak een maximum aan resultaat op. Oké, nu klink ik eigenlijk gewoon lui, terwijl ik het liever over 'efficiënt' heb :-)

Maar toch, hier mijn lijstje met 5 dingen waar ik blij van word:

1. Drank en eten, oftewel de bourgondische geneugten des levens: een gigantische open deur natuurlijk, maar wel helemaal waar. Merk op dat ik hier niet zozeer op kwantiteit doel, maar wel op kwaliteit. Zeker als je die kwaliteit op zeer eenvoudige wijze kan bereiken, liefst zonder je moe te maken :-) Zoals deze pasta met zeevruchten bijvoorbeeld.

2. Naar de carwash gaan: eveneens een variant op het 'minimum aan moeite, maximum aan resultaat'-gegeven. Eventjes door een wasstraat rijden, nog wat stofzuigen, en klaar! Wel jammer als het kort nadien begint te regenen, want dan kan je evengoed opnieuw beginnen. Maar dan heb je na afloop wel weer een reden om blij te worden natuurlijk.

3. Versgewassen lakens: zeker als ze in de buitenlucht hebben kunnen drogen. Die geur... heerlijk!

4. Snoozen: een onbedoeld gevolg van punt 3, maar bovenal een gewoonte die ik niet afgeleerd krijg. Alle slaapgoeroes en -experts raden snoozen en masse af, dat weet ik, maar toch... dat kleine moment van gelukzaligheid wanneer je nog half slapend beslist om de start van de dag met 10 minuten uit te stellen. Of 20. Of 30... De waan van de dag? Die loopt heus niet weg hoor.

5. Nieuwe kunstjes leren: een mens is nooit te oud om iets onder de knie (proberen) te krijgen, en de voldoening als het een beetje begint te lukken is zeer groot. Een beetje te vergelijken met dat gevoel wanneer je voor het eerst zonder steunwieltjes leert fietsen. Maar dan zonder schrammen op de knieën.

Kleine dingen zijn het, jazeker, maar wel tijdloze blijvers! Van welke dingen worden jullie zoal blij?

Ik declutter, jij decluttert, wij declutteren,... Om maar te zeggen dat ik recentelijk mijn bureau opgeruimd heb. En daar een mooi woord voor wilde gebruiken.

Nu ja, opruimen, ahum. In wezen ben ik best een ordelijk persoon, maar in dingen weggooien ben ik helaas niet zo'n kanjer. En dat is dan nog een gigantisch understatement. Ik heb weliswaar al een lange weg afgelegd (bij de Kringloopwinkel beginnen ze me bij naam te kennen), maar ik heb tevens nog een zeer lange weg te gáán. Waardoor opruimactiviteiten zich bij mij voornamelijk beperken tot het verplaatsen van de ene stapel naar de andere. En terug.

Af en toe zelfs met de occassionele klasseur erbij, want zeg nu zelf, dat oogt toch allemaal properkes zo?


Maar, klasseurs of niet, veel meer dan een verdwaald kladblad gooi ik zelden weg. Waardoor de kasten vol geraken en ik nog minder zin heb om te selecteren en weg te gooien. Vicieuze cirkel, u snapt het wel.

Herkenbaar? Ongetwijfeld! Alleen al het feit dat er bibliotheken volgeschreven zijn over dergelijke thema's bewijst de prangende urgentie ervan. Of ook niet, want als we met z'n allen 'Hoe ruim ik op?'-boeken kopen wordt onze kast alleen maar voller en voller, toch?

Misschien kan Marie Kondo mij overtuigen. Deze Japanse dame is recentelijk uitgegroeid tot dé opruimgoeroe, met deze bestseller tot gevolg:

© tydingup.com

Zou ik 'm een keer testen? Naar verluidt raadt ze je aan om elk stuk vast te pakken en jezelf af te vragen of het een spark of joy geeft. Boeiend uitgangspunt, dat wel, maar als ik dat letterlijk volg wordt het wel héél leeg in mijn hok :-)

Ik weet het dus zo nog niet met die Marie. Misschien, heel misschien, omdat ik bij 'kamer' en 'opruimen' nog steeds aan dit filmpje moet denken:

Soms, als ik met ernstige mensen in gesprek ben en net zo ernstig probeer te antwoorden, kan ik me niet van de indruk ontdoen dat we allemaal maar wat zeggen. Zeer clevere dingen, daar niet van, maar vaak te herleiden tot eenzelfde trucje: het opsmukken van de persoonlijke verwezenlijkingen en talenten. Die zaken maken de conversatie er misschien wel eleganter op (een foto wordt per slot van rekening ook eerst door photoshop gehaald voor ie in de krant komt), maar ze laten mij vaak achter met de drang naar serieus wat korrels zout.

En omdat ik al graag eens voor wat tegengewicht zorg (en op momenten dat zaken té ernstig worden vooral de neiging heb om de boel onderuit te halen door overdreven relativisme) stel ik u met plezier het lijstje met mijn 10 nutteloze talenten en vaardigheden voor. Ik kom er ongetwijfeld geen meter ver mee in het echte leven, maar pret garanderen ze zeker wel. En de kleine dingen, is dat eigenlijk niet waar het om draait?

Alzo, hier gaan we:

1. Jongleren met drie balletjes. Ooit moeten oefenen voor een schoolfeest en sindsdien nooit meer verleerd. Best wel niet met mandarijntjes proberen, want dat maakt plekken.

2. Achterwaarts schaatsen en parallel skiën. Het eerste menigmaal geoefend op de schaatsbaan in Liedekerke (discoschaatsen, wat een uitvinding!), het tweede op diverse locaties. Ik stam nog uit de generatie die niet weet wat aan te vangen met carving ski's. Lange latten jong, meer hebt ge niet nodig!

Ongelooflijk ook wat een attitude ik als jong grut aan de dag wist te leggen. Aan de skibotten te zien moet het om een Intersocvakantie uit lang vervlogen tijden gaan.

3. In het bezit van een diploma volksmuziek. Kan doedelzak spelen op commando. Wel 24 uur op voorhand aan te vragen, alarmering van de buren inbegrepen.

4. Overbodige details onthouden. Vooral van zaken die er écht niet toe doen. Jaartallen van Olympische Spelen, om maar wat te zeggen. Ooit win ik daar een caféquiz mee, geloof me.

5. Smalltalken met burgemeesters en schepenen in diverse steden en gemeenten. Geen idee hoe het komt eigenlijk, maar die mensen spreken mij aan en leiden mij vervolgens rond langs boomgaarden, muziekscholen en stadhuizen. En als ik word aangesproken, dan antwoord ik :-) 't Kan maar goed zijn voor mijn integratie!

6. Muziekintro's binnen de 3 seconden herkennen. Nu ook weer niet alles, maar toch veel. Kleine tip: de frequentie van de beginnoot doet veel. Caféquiz? Caféquiz!

7. Dienstregelingen van trein en bus onthouden en te gepasten tijde uit het hoofd debiteren. Een vaardigheid die in tijden van internet op gsm's wat in onbruik is geraakt, maar die mij en anderen meerdere keren van een te dure taxirit naar huis gered heeft.

8. Woorden oprakelen uit de eigen of andere talen waarvan niemand (ook ik niet) het bestaan vermoedde. En die toch in het woordenboek blijken te staan. Zeer handige troef bij wijnproeverijen in Frankrijk, niet in het minst om te maskeren dat ge eigenlijk niets van wijn kent.

9. Kinderen en bejaarden entertainen (hoewel ik ze zelden in mijn dagelijks bestaan tegenkom) met ballonnen, stickers en vlaggetjes. Op vriendelijk verzoek kan deze dienst aangevuld worden met het in recordtempo aankleden van feestzalen met banners en spandoeken, en het spelen van onschuldige hand bij diverse tombola's. Kortom, de ideale voorbereiding van al uw feestgedruis! Hmm, misschien toch nog een handige vaardigheid, bij nader inzien?

10. Blijven plakken. Aan een toog, op een receptie, op het werk, op de trein, in mijn bed,... Overal. Houdt allicht verband met het smalltalken beschreven in punt 5, en geeft vooral aan dat een lichaam in rust ook het best in rust blijft. Hetzelfde geldt natuurlijk voor beweging, eerlijk is eerlijk. Ongelooflijk hoe hard ik soms de tijd uit het oog kan verliezen. En twee haltes te laat afstappen, bijvoorbeeld.

't Is duidelijk: allemaal kleine vaardigheden waar ik meestal niets mee ben, maar die me op dit eigenste moment toch even doen lachen. Allez, laat die quiz en dat bejaardenbal maar komen, ik ben er klaar voor!

Eén van de voordelen van mijn job is dat ik al wel eens een dag thuis mag werken. Schitterende uitvinding joh, echt waar. En omdat het vandaag weeral van dattum was, presenteer ik jullie met graagte mijn '10 dingen die je enkel kent als je thuiswerkt'-lijstje:

1. Niet op een tochtig perron hoeven wachten of in de file moeten staan. Massa's tijdswinst daar, geen verdere commentaar nodig.

2. Vestimentaire vrijheid, het steekt het allemaal niet zo nauw. De werkdag starten in je pyjama of in je mooiste trainingspak naar de winkel gaan? Het kan allemaal! Net zoals de meest vreemdsoortige pantoffels opdiepen.

3. Ondanks dubbelgevoerde fleecepantoffels toch nog altijd kou lijden omdat je actieradius zich tot slechts een paar stappen per uur beperkt. En dan maar de verwarming altijd een graad hoger gaan zetten.

4. Na de lunch een kleine powernap doen, om na afloop in een gigantische productiviteitspiek te schieten. Wel niet te lang slapen, kleine tip :-)

5. Zeer efficiënt omspringen met pauzes, en de planten water geven of de was opvouwen als de ultieme vorm van ontspanning ervaren. Of uitstelgedrag? Ach, da's sowieso een dunne grens.

6. Hoegenaamd geen zin hebben om naar buiten te gaan, en zelfs de brievenbus leegmaken als een zwaar corvee zien. Rekeningen kunnen toch een dag wachten, niet?

7. Even luidop met jezelf overleggen om de insteek voor een nieuw hoofdstuk te zoeken of je belangrijkste bevindingen even op een rijtje te zetten... Hoe, wacht, ben ik echt de enige die dat doet?

8. De buren die je vreemd aankijken en zich afvragen of je op je vrije dag niets nuttigers kan doen dan binnen zitten. Ramen kuisen of zo.

9. Teren op de inhoud van de diepvries om de dag door te komen en toch maar niet naar de winkel te moeten. Spaghettisaus en erwtjes, hoera, a meal made in heaven!

10. Als vriezer en frigo écht leeg zijn toch noodgedwongen naar de winkel sluipen, daar snel wat dingen in een mandje proppen en hopen dat je geen bekenden tegen het lijf loopt. Trainingspak, weet je wel.

U ziet het, weer een dag vol pret achter de rug! Hoe zit het trouwens met uw thuiswerkgewoontes?

Een klein jaar geleden liet Jeroen Van Baar De Prestatiegeneratie op de mensheid los. 'Jeroen wie?', vroeg ik me toen af.

Intussen is dat mysterie opgelost, en heb ik De Prestatiegeneratie helemaal uit:

Van Baar hanteert een boeiend uitgangspunt, door te stellen dat twintigers de lat vandaag zo hoog leggen dat ze er nauwelijks nog over kunnen. Met faalangst, ongelukkigheid, stress en de hele zwik tot gevolg. O help, wat nu gezongen? 'Meer middelmatigheid!', luidt het advies van Van Baar.

Schitterend idee, denk ik dan. Niet in het minst omdat een spitsvondige Alain de Botton dat ooit ook al zei. En dat is meteen waar dit boek wat mij betreft tekort schiet: mooi uitgangspunt, maar al bij al beperkt tot slechts één hoofdstukje. De rest van de tekst bevat vooral een veredelde zelfdiagnose van de auteur, die, na het zoveelste bezoek aan een hippe koffiebar, opeens beseft dat twintigers wel heel veeleisend blijken voor zichzelf. Echt waar of wat?

Oké, het boek bevat een aantal clevere passages, en het hele stuk over Facebook is ongelooflijk herkenbaar ('Internet is een schoolplein dat je hele leven beslaat.'), maar voorts voel ik niet veel aandrang om Van Baars uitspraken als heilige waarheid te gaan beschouwen. Of anders gezegd, ze bevatten zeer veel waarheid, maar ik geloof het niet als hij het verkondigt. Neen, zinnen als 'Ik had een soortgelijke ervaring toen ik in Azië op vakantie was' verteren nu eenmaal niet zo lekker.

En dat is waar het hele schoentje knelt in dit boek: Van Baar lijkt vooral zijn eigen leefwereld tot norm te verheffen en vergeet intussen dat ambitie, hoog mikken en backpackend de wereld rondtrekken niet voor alle twintigers is weggelegd. Je zal maar in een sociale woonblok opgroeien als kind van een alleenstaande moeder, ik zeg maar wat. Echt pijnlijk wordt het wanneer hij zijn 'goede laagopgeleide vrienden' als voorbeeld aanhaalt. Prediken dat zij de eenvoud van het leven wel inzien en zonder problemen genoegen nemen met middelmatigheid ('Omdat ze van niet beter weten,' hoor je hem denken) klinkt erg beledigend en is eigenlijk ronduit pedant.

Algemeen verdict: De Prestatiegeneratie leest in al z'n herkenbaarheid best prettig en bevat een mooi pleidooi voor middelmatigheid, maar ondergraaft zichzelf door te veel hoogdravende anekdotes waarmee een kleine elite zichzelf tot norm verheft. Symbolisch geweld, noemen we dat dan. Daarom, beste Jeroen, ken uw klassiekers. Het is nog niet te laat.

En toen gebeurde dit:

Gezellig fluitend na de middagpauze mijn hok terug in, om vervolgens vast te stellen dat mijn machinerie er genoeg van had. Eerst nog gauw even een foto genomen (je weet maar nooit waarvoor dat nuttig kan zijn) om vervolgens toch licht in paniek te schieten.

Gelukkig bood goede vriend Reset soelaas en kon ik zonder documentverslies dra terug aan de slag. En ja, volgende keer neem ik een back-up vóór er zich ook maar enig blauw scherm durft te manifesteren. Weeral iets bijgeleerd zie.

Bon, eigenlijk zag ik er gewoon een teken van hogerhand in dat het gepermitteerd was om voortijdig aan het weekend te beginnen. Wat ik kort nadien dan ook met verve gedaan heb. Wel mijn blauw scherm tot tweemaal toe bijna vergeten in respectievelijk een kerstkraam en een café, maar bijna is niet helemaal, dus veel problemen gaf dat bij nader inzien eigenlijk niet. Ook omdat ik toch net een back-up had gemaakt. En intussen  was dat weekend meteen mooi en stevig ingezet, win-win dus :-)

© 16Personalities

• INTJ’s zijn veruit de zeldzaamste en meest strategische persoonlijkheidstypes. Vrouwelijke INTJ’s blijken al helemaal een rariteit te zijn. Ben ik nu uniek of wat? Cool!
• Als kind worden INTJ's vaak boekenwurm genoemd. Check.
• Meestal zijn het discrete observatoren, omgeven door een aura van mysterie. En ook nogal perfectionistisch en gedreven door een zeker plichtsbewustzijn. Graag foto's maken en verhaaltjes schrijven, telt dat ook?
• INTJ’s zijn een beetje schizofreen, want ze zijn tegelijkertijd idealist en cynicus. Man, dat is zo hard waar! Klinkt dat echt onverzoenbaar? Nee gij. INTJ’s gaan er gewoon van uit dat met een beetje moeite best wat zaken prima op te lossen vallen, maar tegelijk denken ze dat de meeste mensen te lui, kortzichtig of individualistisch zijn om die resultaten te bereiken. Een niet al te positief mensbeeld, dat INTJ’s gelukkig niet tegenhoudt om hun beoogde resultaat te bereiken? Ik beken. Noot aan mezelf: cynisme niet laten winnen.
• Verder doen INTJ’s graag dingen op hun eentje en proberen ze small talk te vermijden. En buiten de spotlights voelen ze zich het comfortabelst. Tenzij je hen een les of presentatie laat geven, want daar bestaat tenminste een script voor.
• Onafhankelijkheid vinden ze ook wel tof: anderen moeten hen niet te veel commanderen. Hoewel ze vakkundige begeleiding ten zeerste op prijs stellen.
• Op de werkvloer houden INTJ’s zich graag bezig met complexe theorieën en principes, waarbij ze zich vaak een beetje als een low-profile ‘lone wolf’ gedragen. Luid toeteren op vergaderingen, dat vinden ze meestal niet zo tof. Dat alles, samen met hun perfectionisme en doelgerichtheid, zorgt ervoor dat hun werk er meestal proper en efficiënt uitkomt. Wat INTJ’s een gevoel van eenzame overwinning oplevert, een van de momenten waarop ze op hun best zijn.
• Slotsom? INTJ’s zijn mysterieus en controversieel, houden van strategisch denken en ontwikkelen voor alles een plan. Daardoor blijken ze vaak excellente wetenschappers te zijn.

Hee ho, de paasvakantie zit er alweer op. Dat er een schoolvakantie aankomt vergeet ik doorgaans, maar wanneer het zo ver is wijzen de lege autostrades en treincoupés mij meestal op dat vakantionele feit. Waardoor ik spontaan een beetje blij word. Schoon he.

Maar dé manier om echt zeker te zijn dat het vakantie is? Facebookfoto's. Van op zonnige terrassen, steile kliffen of de dijk aan zee, maakt niet uit, de opties zijn eindeloos, maar anderzijds ook steeds dezelfde (want een verse bol ijskreem die net op de grond gedonderd is krijg je doorgaans niet te zien). Naast een zonnige Instagramfilter krijgen die geluksfoto's meestal ook een vracht hashtags mee, waarvan #genieten toch wel de meest frequente moet zijn (ja, ik ben dus zo'n vakidioot die in staat zou zijn om dat allemaal te beginnen turven, maar nee, voor u zich zorgen maakt, ik heb dat niet echt gedaan.).

Maar wat ik daar dan nooit aan snap: is #genieten gewoon het trefwoord dat het plaatje het best samenvat, of is het een duidelijk commando aan de idioot die niet op een zonnig terras zit te degusteren? 'Genieten, nu, ik zeg het u!' Dat moet ik maar eens vragen aan iemand die veel geniet, ik ben benieuwd naar het antwoord.

Verder geen reden tot paniek overigens. Ik beland ook al wel eens op een zonnig terras tijdens een leuke uitstap, en ik ga al wel eens lekker eten. Dat zit dus wel snor. En dat ik getuige mag zijn van mijn medemens die zich op een aangename manier bezig houdt en daar schijnbaar veel plezier aan beleeft, daar kan ik toch alleen maar blij om zijn? Veel beter dan een dagelijkse hoop kommer, kwel en krijsende baby's.

Maar één ding blijf ik me toch afvragen: ben ik nu écht de enige die naast al die gelukzalige activiteiten ook al eens ruiten moet staan kuisen (met gigantische strepen tot gevolg, zo blijkt dan doorgaans de dag nadien), af en toe staat te sukkelen met te volle winkeltassen of omver valt als ze probeert te telefoneren in de bus? Al die mensen die zich van gezellige barbecue naar zonovergoten terras naar fantastisch feest verplaatsen, die moeten toch ook al wel eens struikelen of op hun propere broek morsen? En zo een foto nemen van een heerlijk stuk pizza, hoe doet ge dat zonder dat dat koud wordt?

Nope, allemaal niet gemakkelijk. Julie heeft duidelijk nog een lange weg te gaan :-)

P.S.: Om het #genieten alvast wat te oefenen voeg ik graag bovenstaand prentje toe. Ben ik zo op goede weg? Misschien beter eentje met wat olijven of chips bij, niet?

Deze is goed. En confronterend.

Op momenten dat de herfst in het land is en dat je opnieuw moet wennen aan koude en korte dagen, vind ik het zeer aangenaam om er wat zonnige plaatjes bij te halen. Instant vrolijkheid, jeuj!

Altijd als ik op reis ben en in een of ander dorpje rondloop vraag ik me af hoe vaak de reisgids in mijn handen al op de omschreven plaats van bestemming zou zijn geweest (veel waarschijnlijk, als je je baseert op de hoeveelheden zonnecrème en gesmolten ijskreem die nog tussen de bladzijden plakken). Zou zo'n gids het nooit beu worden om weeral naar dat ene pittoreske steegje te moeten gaan kijken? Na jarenlange ervaring wéét die toch gewoon dat dat steegje helemaal niet zo pittoresk is als de lyrische tekst doet vermoeden? Jammer genoeg kunnen reisgidsen niet spreken, ik zal het dus nooit weten.

Gênant is ook altijd het moment waarop je je reisgids terug naar de bib brengt en beseft dat je er maar 15 bladzijden uit gebruikt hebt, terwijl de overige 300 eveneens om je aandacht smeekten met hun gepromoot van de toeristische regio. Sjah, je mag een zwembad toch niet te lang alleen laten? Stel dat het zich eenzaam zou gaan voelen, je wil toch niet met een schuldgevoel en een wenend zwembad op de achtergrond terug naar huis?

En ook al heb je je best gedaan om het waterbassin niet te lang alleen te laten, toch ben je er evenmin in geslaagd om je karrenvracht ontleende romans helemaal te doorploeteren. Je wist dat het een beetje ambitieus was (met name dankzij de in het rood springende valiezenweegschaal aan de incheckbalie van de luchthaven), maar toch dacht je dat je ambitie niet extreem overdreven was. Edoch. Zelfs de elegante noodoplossing - de verlenging van het ontleende werk - biedt geen soelaas, want eens terug thuis kom je er niet meer toe om languit in de zetel boeken te verslinden. Het enige lichtpunt bij je teruggeefactie is dat er zich vanaf dan iemand anders op datzelfde boek kan gaan storten, mogelijks met meer succes.

Hoewel, wacht even, misschien moet ik voor het definitieve teruggeven toch nog één poging wagen? De donkere dagen komen eraan, er liggen een paar lange weekends in het verschiet,... een goed glas wijn en een hoekzetel bij een knetterend haardvuur, eigenlijk nodigt dat gewoon heel hard uit tot een kleine leesmarathon, toch? Schol... euh... start!

Julie houdt van eten, Julie houdt van etentjes. Uiteraard vormt die stelling lang niet zo'n groot geheim meer, maar daar trek ik mij lekker niets van aan. Wat ik zo leuk vind aan eten en etentjes? De sfeer, de verwachting, het watertanden. Misschien beschouw ik amuses en aperitief wel als het leukste onderdeel van het hele gebeuren, omdat je weet dat de pret nog maar net begonnen is en dat er nog heel wat lekkers op het karretje ligt te wachten. Niet dat overvloed en grote hoeveelheden tellen, gewoon het verlangen naar meer is voldoende.

In de restaurants waar het menens is tref je geregeld een open keuken aan, best indrukwekkend vind ik dat. Zelf ben ik het type keukenklooier dat meer baat heeft bij een stevig afsluitende keukendeur die eventuele chaos discreet aan het oog kan onttrekken, maar een echte kok heeft zo'n schaamlapje natuurlijk niet nodig. Die kookt en plein public, open en bloot. Een open keuken geeft een gevoel van kunde en vertrouwen, terwijl je als klant natuurlijk nooit het lef hebt, laat staan de kans krijgt, om te gaan kijken wat daar allemaal in de potten drijft. Misschien staat er in een achterkamertje wel gewoon een wand vol microgolfovens klaar? Eigenlijk weet je het nooit.

Daags na een etentje bekruipt mij steeds de drang en het schuldgevoel om de verworven calorieën terug te dringen. Het klassieke moment waarop de loopschoenen nog eens uit de kast komen, terwijl - dankzij het venijn van de begeleidende wijn - een stevige dorst zich reeds voor het lopen meester van de situatie maakt. En ook al wéét je dat je die dorst niet zal kunnen verdrijven door extra hard te lopen, toch begin je eraan. Schuld en boete, en omdat het moet.

Uiteraard krijg je dan zo'n typische zondagse oververhitte overlevingstocht als zeer hard te voorspellen resultaat. Een beetje overmoedig zijn, per ongeluk een blokje te ver lopen en intussen mensen argwanend zien kijken ('gaat die nu flauwvallen of niet?'). Dat alles temidden de geur van soep en rosbief, want zo gaat dat op zondag. Tijdens zo'n tochtjes hoop ik telkens wanneer ik een hoek omsla dat de gebraden kippen me in de mond zullen vliegen, maar helaas. Deze gazelle moet nog eventjes oefenen om dartel door het land te huppelen. Ooit komt het goed, maar één ding weet ik zeker: het zal niet op een zondag zijn ;-)