Ik was van plan om 2017 tot het Jaar van de Ovenhapjes uit te roepen, naar analogie met 2016 dat ik na een heerlijk absurde discussie met mijn neven en nichten op nieuwjaarsdag bombardeerde tot Jaar van de Lychee. De reden hoef je niet ver te zoeken, vermits ik me samen met mijn feestgezelschap op 31 december een indigestie at in een overvloed aan ovenhapjes, terwijl de uit 4 rijkelijke gangen bestaande rijsttafel van de meeneemchinees nog ongeopend in de verpakking zat. Je kan wel raden dat ik er niet mee inzat om op 1 januari gewoon wat sandwichkes te eten.

Maar... de plannen zijn gewijzigd. En wel hierom:

We schrijven midden december. Ik ben net terug van een weekje vakantie en probeer weer bij te benen met het strakke werkritme waarin het bedrijf in december voortraast, om al snel vast te stellen dat ik het overzicht compleet aan het verliezen ben. Ik beweeg me op een mechanische manier door de dagen met een flinke portie mist in mijn hoofd, besef niet dat ik een pak beschimmelde kaas in mijn winkelmandje gooi, weet niet meer waar ik mijn auto parkeerde bij de supermarkt en zit 's avonds glazig voor me uit te staren in een gekke combinatie van gejaagdheid en futloosheid.

Net als in 2015 wil ik jullie tijdens de laatste week van het jaar mijn highlights van de voorbije 12 maanden even tonen. Opnieuw baseer ik me op de vragen van Miss Fabuleus, die na een pauze terug actief is in blogland. Welkom terug! ;-)

Maar dus: 2016. Lees je mee hoe het me verging?


Wat was de gebeurtenis/trend van 2016?

De laatste tijd valt me alsmaar vaker op wat voor een donkere plek het internet soms kan zijn. Uiteraard is het er vaak ook heel tof en heb ik dankzij mijn blog en andere virtuele uitspattingen al verschillende fijne mensen mogen ontmoeten, maar soms heb ik het gevoel dat op sociale media toogfilosofieën, halve waarheden en 'ik heb de grootste'-toestanden steeds meer beginnen overheersen. Laat ik dus maar eens vaker digital detoxen en aan een echte toog gaan hangen. Briljante inzichten zal ik er misschien niet verwerven, maar lekkere drankjes hebben ze er alvast wel :-)

In Tienen houden ze van feesten, zeker op 10/10 (tien/tien, hebt ge 'm?). Want dat is sinds dit jaar de Kweikersdag, de officiële feestdag van de Tienenaren. Hoera!

Enigszins vreemd, zo'n stadsfeestdag. Zeker voor een nieuwe Tienenaar als ik, die niet zeker is of je wel mag meevieren als je geen echte bent. Ik heb geen roots in Tienen, ik ben het Tiense dialect niet machtig (houden zo, neem ik aan? ;-) ) en ik vergis mij soms nog eens van straatje. Maar toch wilde ik hier graag bij zijn, omdat ik het zo'n mooi initiatief vind.

Terwijl ik voor de zekerheid toch snel nog wat Tiense woorden instudeerde (braai, beufstaaik, pistolaai,... alles met aai sorteert enig effect, heb ik de indruk), ging ik recht op doel af: naar de Sint-Germanuskerk!

Hallo 2016! Ik ben bijna klaar om je vol enthousiasme te lijf te gaan, maar wentel me ter vertering van de feestdagen nog even in mijn zetel. Goede voornemens kunnen later ook nog, toch?

't Is weer goed geweest. Gezellig en rijkelijk ook. Mijn maagje trapt nog wat na en de wallen onder mijn ogen blijven nog even hangen, maar dat komt allemaal wel weer goed. Morgen, of overmorgen misschien. Op een jaar van 366 dagen steekt dat niet zo nauw, vind ik.

In afwachting van meer dartele en actievere momenten wend ik mij tot de post-feestdagen essentials:

1. Veel koffie:

2. Een rustige rit op de Pajottenland-express (moet zowat mijn kalmste vrijdagavondspits uit mijn bestaan geweest zijn):

En

3. Een bescheiden stukje fruit:

Een klein beetje opzoekwerk leert me dat 2016 het jaar van de aap, het boek, de podcast, de peulvrucht en de barmhartigheid wordt, en dat het zelfs één dag extra telt om al die doelstellingen te realiseren. Maar hoewel dat allemaal heel mooi klinkt, doop ik 2016 helemaal op eigen houtje om tot jaar van de lychee, nah.

Waarom? Omdat 1 januari zo'n heerlijke dag is waarop je ongegeneerd mag zwelgen in klassieke ingrediënten die nooit zullen verdwijnen (denk dikke schellen kipkap, Bugles met geitenkaas en sandwichen met américain préparé gedrenkt in zwarte straffe koffie), maar waar je tegelijk aangenaam verrast bent als er bij wijze van verandering plots een onverwacht exotisch element opduikt. Lychees, jawel. Beschouw het als een klein beetje chaos in de rustige vastheid van jaren, als een frisse bries door een living die wel wat verse lucht kan gebruiken. En dat vind ik top.

Daarom ontrol ik vanaf nu langzaamaan mijn plannen voor 2016, het Jaar van de Lychee. Na kort familiaal beraad werd immers besloten dat ik rustig mag verdergaan met bloggen, zij het op voorwaarde dat ik een stuk aan lychees zou wijden (voilà, bij deze :-)). Ik doe er met plezier nog een jaar bij, en heb aan ideeën alvast geen gebrek (een Miss Lychee-verkiezing, iemand?). Dat zal je de komende tijd wel merken.

En zo is de kop eraf, is het laatste stuk brie weggewerkt en steken de nieuwjaarsenvelopjes keurig in de spaarpot. 't Is vertrokken jongens! Gelukkig nieuwjaar!

Op de laatste dag van het jaar wil ik er nog snel een jaaroverzicht tegenaan gooien (ik baseerde me op de eindejaarsvragen van Miss Fabuleus), want 2015 was - kort gezegd - een zeer boeiend jaar.

Als ik Instagram mag geloven heb ik het afgelopen jaar vooral koffie en gin-tonic gedronken en me aan een occasionele kerstboom vergaapt. Dat is niet helemaal gelogen, maar uiteraard was 2015 veel meer dan dat. Volg maar even mee.

Wat was de gebeurtenis/trend van 2015?

De angst die steeds verder in ons denken doorsijpelt, terwijl angst zowat de slechtste raadgever ooit moet zijn. En dat terreurdreigingniveaus op de eerste dag van de kerstmarkt miraculeus zakken van 4 naar 3, dat ook.

Wat zal me zeker bijblijven?

Dat 30 worden reuze meevalt. Ik bracht die dag flanerend in Lissabon door, en vond dat geweldig leuk. Misschien moet ik er maar een gewoonte van maken om mijn verjaardag vanaf nu telkens in het buitenland te vieren? Liefst iets met zon en lekker eten, dank.

Dat is trouwens precies wat ik zo leuk vind aan deze levensfase: je bent volwassen en weet intussen aardig wat en hoe, maar je kan tegelijk ook geweldig hard je goesting doen zonder dat je aan je ouders moet laten weten om hoe laat je thuis zal zijn. Alleen jammer dat de kinderlijke verwondering er soms wat bij inschiet. Werkpuntje voor 2016.

Wat wil ik zo snel mogelijk vergeten?

2015 was geen eenvoudig jaar, met veel stress, veel werk, weinig vakantie en bij momenten ook veel te weinig slaap. Niet de meest gezellige cocktail ooit, maar 2016 gaat ongetwijfeld een pak liever zijn, daar ben ik van overtuigd.

De ontdekking van het jaar?

Achter al die andere blogs blijken heel wat interessante mensen te zitten, waarvan ik er het afgelopen jaar een aantal in levende lijve heb mogen ontmoeten. Zeer fijn en inspirerend allemaal, dus graag meer van dat in 2016!

Beste tv-programma

Hangt samen met een opmerkelijke trend uit 2015: de intrede van Netflix ten huize Julie, waardoor we zeer weinig rechtstreeks naar tv keken het afgelopen jaar. Mijn beste programma kies ik dan ook uit de serie-stal, waar Orange Is The New Black me uren kijkplezier heeft bezorgd. De perfecte mix tussen tragisch en komisch, en dat vind ik heerlijk.

Beste boek

Vertedering van Jamal Ouariachi. Eigenlijk een boek uit 2013, maar omdat ik het pas dit jaar gelezen heb plaats ik het gewoon in mijn 2015-lijstje (Zie je? Als je 30 bent doe je gewoon lekker je zin, nah :-)). Het verhaal gaat over een postkamermedewerker op de dool, die Ouariachi steeds met rake observaties en spitsvondige metaforen weet te beschrijven. Me like.

Beste radioprogramma

Nog zo'n evolutie: waar ik vroeger uren naar de radio luisterde (van in de badkamer tot als ik ging slapen), is dat de laatste jaren een pak minder geworden. Maar als ik op StuBru een streep Music@Work met Christophe Lambrecht meepik, word ik steeds enorm blij van het feit dat er geweldige vakmensen bestaan die hun programma met veel zorg en goesting in elkaar boksen. Tijdloze klasse.

Beste film

Weinig naar de cinema geweest dit jaar, maar Amy stak er voor mij met kop en schouders bovenuit. Dat je weet hoe het verhaal eindigt (duh...) doet geen afbreuk aan de kracht van de film, die veel complexere zaken voorschotelt dan een geromantiseerd verhaal over een eenvoudig meisje dat het tot superster schopt. Vooral haar eigen opnames (met schokkerige handycam) uit de beginjaren van haar carrière blijven hangen, omdat je weet wat er allemaal nog moet komen. Straf gedaan.

Mijn plannen voor 2016?

En avant la musique! En de rest zien we dan wel weer.

Mijn wensen voor de Chez Julie-lezers

Ik wens jullie fijne, gezellige en mooie dagen, met af en toe een aperitiefje, een kroket en een warm moment. En wees vooral uzelf, want de kerstman doet dat ook!

Zo, bij deze is de 100ste blogpost van het jaar een feit en ben ik he-le-maal klaar om 2015 uit te wuiven. Tot in 2016!

Pakskeeeeeeuuuuuuhs! Wie december zegt, zegt automatisch ook 'kerstboom vol cadeautjes', en dat is geweldig fijn. Maar omdat het niet altijd eenvoudig is om een goed cadeau te vinden, zijn verlanglijstjes volgens mij toch nog altijd een schitterende uitvinding. Ze mogen de suspense dan misschien een beetje wegnemen, je bent wel quasi zeker dat je een leuk en/of nuttig cadeautje in je handjes gestopt krijgt. Schenker blij, ontvanger blij, iedereen blij.

Voor jullie nu denken dat die Julie wel een goeie is, zo met haar verlanglijstje op minder dan een dag voor kerstmis: geen paniek jongens, januarikinderen denken altijd al een stapje verder en beschouwen de feestdagen vooral als een mooie vorm van opwarming :-) Maar 't is wel waar, op tijd aan de dingen beginnen en voor de verandering eens iets voor de deadline proberen afwerken lijkt me best een mooi voornemen voor 2016. Misschien maak ik daar het komende jaar wel eens werk van. Misschien.

Maar dus, wat staat er dan allemaal op dat lijstje van mij?

NIEUWE LOOPSCHOENEN

Het is gebeurd, historisch moment: Julie is er eindelijk in geslaagd een paar loopschoenen te verslijten! Als recreatieve loper doe ik er misschien wat langer over dan de fervent sportende medemens, maar zelfs op een slakkengang bereik je uiteindelijk de 1000 kilometer die je schoenen zo ongeveer aankunnen. Daarom: tijd voor een nieuw paar. Iemand suggesties? Zaken waar ik op moet letten?

EEN FITBIT

Stel dat ik binnenkort met nieuwe loopschoenen rondhuppel, zou een Fitbit dan ook leuk zijn? Ik weet eigenlijk niet helemaal zeker of het wel iets voor mij is, maar ik hoor toch verschillende mensen zeer positief over deze stappenteller-die-zoveel-meer-kan. Hoewel ik meestal aan mijn knalrode hoofd kan voelen dat mijn hartslag te hoog is, kan het misschien wel interessant zijn om te weten hoe veel die hartslag dan wel precies bedraagt. Meten is weten, niet?

EEN CAMERASTATIEF

Jullie herinneren zich ongetwijfeld wel dat ik af en toe een accordeonfilmpje de wereld instuur (dat doet me er aan denken dat ik er dringend nog eens eentje moet maken), maar dat het beeld, als je goed kijkt, zelden helemaal waterpas is. Een statief zou daar aanzienlijk bij helpen, want constructies met stoelen, boeken en fototassen blijven tot nader order behoorlijk gammel en amateuristisch.

EEN SAXOFOONSTAANDER

Nu we ons toch in het muzikale segment bevinden: een saxofoonstaander lijkt me ook zeer handig. Niet omdat ik saxofoon plan te leren neen, maar omdat je op zo'n staander volgens mij ook wel andere types instrument kwijt kan. Iets met houten pijpen en een opblaasbare zak, om maar wat te zeggen.

EEN SPOTIFY-ABONNEMENT

Hoewel ik op heel veel vlakken en fris en modern meisje probeer te zijn, moet ik eerlijk toegeven dat ik op diverse domeinen gewoon een enorme oude taart ben. Zoals met muziekcollecties bijvoorbeeld. Ik ben  blijven steken in het rippen van cd's en de occasionele aankoop van wat spul op iTunes, maar ben inmiddels helemaal klaar om naar de wondere wereld der streaming over te stappen. Zeker nu ik slechts twee jaar na aankoop van onze tv tot de bevinding ben gekomen dat dat ding op tinternet kan. Wat zei ik ook alweer over tijdig aan de dingen beginnen? Anyway, een beetje Spotify'en op de trein, in de auto of in mijn zetel thuis, dat lijkt me wel wat.

Voilà, tot zover de tips van de hebzuchtige in mezelf. Dit voorstel is uiteraard geheel vrijblijvend en leidt allerminst tot enige aankoopverplichting, want met een homp brood, een fris pintje of een winterbarbecue ben ik eigenlijk ook al lang tevreden. Maar als ge u nu eens echt zou willen laten gaan, dan weet ge tenminste in welke richting ge moet zoeken. 't Is niks jong, ik bied die hulp met plezier aan.

En jullie? Wat zetten jullie zoal op het verlanglijstje?