'De trein, altijd een beetje reizen.' Veel meer dan een holle slogan van de NMBS lijkt die uitdrukking niet, maar gezien mensen ze al jaren in de mond nemen moet er ongetwijfeld toch een grond van waarheid inzitten. Zeker in de zomer. Julie, inmiddels een ervaren treinreizigster, nam de proef op de som.

Les 1: in de late lente en vroege zomer vormen treincoupés een parade van melkwitte benen. Wanneer bij de eerste zonnestralen de broekspijpen opgerold en de rokjes uit de kast gehaald worden, heeft menig velleken nog wat daglicht nodig om helemaal in de plooi te komen. Medio augustus blijkt dat euvel doorgaans volledig weggewerkt, behalve bij die paar koppigaards die nog niet op vakantie zijn geweest. Les voor mezelf: draag een lange broek als ge de trein neemt.

Les 2: hoe vroeger het pendeltijdstip, hoe groter de tristesse. Dat geldt zowel tijdens de heen- als de terugreis. Eerst dacht ik dat die vaststelling volledig aan mezelf en mijn onvermogen tot ochtendmensheid lag, maar ik zat ernaast. De vroege pendelaars lijken echt triester en norser, genre ambtenaar die uitkijkt naar het prepensioen en in afwachting daarvan al veertig jaar lang dezelfde trein neemt, daar steeds met de veertig jaar oude aktetas op schoot in dezelfde wagon gaat zitten en gehuld in een grijze broek en hemd met korte mouwen statements maakt als 'al die politiekers, 't zijn allemaal zakkenvullers!' Les voor mezelf: lang slapen en laat opblijven zijn de sleutels tot succes.

Les 3: de late trein herbergt wat meer gezelligaards, genre bobo met de laptoprugzak. Fijn is dat zij meestal zeer zwijgzaam zijn en onderwijl nog wat mails opstellen, nadeel is dat zij, net zoals uzelve, honger hebben en zich al wel eens trakteren op een lekker frietje voor onderweg. Les voor mezelf: ga naast die mensen zitten, zet uw grootste puppy-ogen op en steek een frietje mee. Of zorg dat ge zelf eten bij hebt.

Les 4: bij pannes en drastisch ingekorte treinstellen geldt het recht van de sterkste. Behendig en snel zijn of iedereen omver duwen, maakt niet uit. Want in de strijd voor het laatste treinzitje halen alleen echte winnaars de buit binnen. Les voor mezelf: behendiger, sneller en/of sterker zijn. Of wachten op de volgende trein. Alles om niet nog eens onder de oksel van de buurman te belanden, die uitgerekend op die dag wat last blijkt te hebben van de warmte.

De trein, een beetje reizen? Ge moogt gerust zijn! ;-)

Eco-warrior Julie is goed bezig, ze neemt steeds meer de trein. Hoera! Alleen zijn er een aantal geplogenheden die ze nog niet volledig onder de knie heeft en die ze bijgevolg graag even met u wenst te delen.

Het moeilijkste interactief aspect op de trein blijkt het complete gebrek aan interactie te zijn. 't Is te zeggen: eenieders verwoede pogingen om dat gebrek aan interactie te veinzen. Gek eigenlijk hoe mensen zich in tal van bochten wringen om niet oog in oog met elkaar te moeten zitten, kwestie van beleefd te zijn en malkander niet te veel te schofferen. Maar hou dat maar eens een treinrit vol zeg! Afwisselend uit het ene, dan weer het andere raampje kijken, tussendoor even checken hoe laat het is en daarbij nog wat bladeren in een boek. Allemaal gekke manoeuvres om niemand te moeten aankijken, terwijl dat, als we een klein beetje eerlijk zijn, absoluut onmogelijk is. En wanneer het buiten donker is en ge uzelf en de anderen weerspiegeld ziet in de raampjes wordt het al helemaal tof :-)

Waarom mensen zich daar mee bezighouden blijft Julie vooralsnog een raadsel, dus beslist ze daar verder niet van wakker te liggen. Boeken lezen, ja, da's pas plezant! En dan vervalt heel dat gedoe met krampachtig uit raampjes kijken tenminste al. Heerlijk hoe zich voor de duur van een treinrit een alternatieve wereld kan ontpoppen vol met elfjes, kabouters en wat lelijke trollen, om dan, wanneer de trein arriveert, weer netjes te verdwijnen tot de terugtocht wordt aangevat. Moeilijkheid hier is om tijdig het lezen van het hoofdstuk af te ronden, teneinde geen drie stations te ver te arriveren. En om niet altijd dezelfde zin opnieuw te moeten lezen.

Dat alles uiteraard op voorwaarde dat je de trein ook effectief haalt, een vaardigheid die bij nader inzien niet Julies grootste specialiteit blijkt te zijn. Treinen missen wegens schromelijk te laat vertrekken is wonder boven wonder nog niet gebeurd, maar mistoestanden op het spoor ten gevolge van eigen verstrooidheid... o jawel. Daarom een wijze les, voor als ge op het perron op een bankje zit te lezen en uw boek écht spannend is: zorg dat ge in het midden van het perron zit, liefst onder een luidspreker die aankondigt dat uw trein eraan komt. Want anders he, als ge zo helemaal op de kop van het perron zit en niet genoeg uit uw boek opkijkt... dan ziet ge dus de trein voor uw neus passeren, helaas pas ná het sluiten van de deuren. Boe ende boe! Maar gelukkig maakt op dat moment de gedachte dat het toch maar dikke file is op de weg al heel veel goed. Eco-warrior, hell yeah!

Julie is haar leven aan het beteren, ze neemt sinds enige tijd af en toe de trein. Wat haar vanaf heden tot parttime-ecozondaar maakt, hee hoo. De weg naar groenigheid en bloemenperkjes vol madeliefjes is er echter eentje vol bochten en tegenwind, maar kom, we werken eraan. En da's al goed, denk ik dan. En beter voor mijn portemonnee. En voor mijn timing (de trein wacht níet, tenzij ie vertraging heeft natuurlijk). En voor mijn literaire ontwikkeling (boeken lezen hoera).

Natuurlijk ga ik niet ontkennen dat ik een verwarmde wagen met comfortabele zetel, waar niemand in mijn oor jengelt en ik kan luisteren naar wat ík wil, zeer aangenaam vind, maar in tijden van BAM-tracés en kaarten vol fijn stof mag het gezond verstand en de bekommernis om de leefwereld al eens de bovenhand halen. Goed bezig? Goed bezig!

Positieve kanten aan de trein? On board entertainment, in de vorm van mensen kijken. Gek hoeveel vreemde sujetten er op deze aardkloot rondlopen, nog gekker hoe die altijd allemaal in mijn coupé lijken te zitten en allergekst hoe die steeds met z'n allen aan mijn halte willen afstappen (toch een foute stad gekozen om mij te vestigen?). Nee, toeval bestaat niet.

Typisch vrijdag (mijn referentiedag voor dit stukje) is dan weer het overaanbod aan slungelige studenten met rugzakken en trolleys die hun weekenduittocht naar de heimat aanvangen, om op zondagavond met diezelfde uitrusting plus een zakske vol gevulde tupperwarepottekes terug naar het studentennest te keren. Blij dat ik dat niet meer moet doen zeg, kampioen als ik ben in het bedrijven van de leuze 'een lichaam dat in rust is, wil in rust blijven'. En dat in beide reisrichtingen, altijd feest.

Inmiddels hou ik me op zondagavond veel vaker onledig met eens goed te gaan eten in een studentenstad. Je hebt de restaurants - op een paar gelijkgestemde zielen na - quasi voor jou alleen, en op de achtergrond hoor je ongeveer om het half uur het almaar luider wordende getakketakketak van een roedel trolleys die zich een weg richting binnenstad baant. Op dat moment wat achteroverleunen in je stoel, nog eens van je wijn nippen en een vers stukje pizza aansnijden,... aaaaaah, zalig!

Maar het allerzaligste? Treinreizen net na de avondspits. De ijverige werkmens zit al lang bij vrouw en kind, en de lallende avondmens moet nog aan z'n activiteit beginnen. Dát moment, waarop je voldaan wegzakt in het treinzeteltje, blij dat de deadline gehaald is en het weekend voor de deur staat, het moment waarop je een muziekje opzet en geniet van jouw privé-coupé. Stipt en stil. Heerlijk.

Ik beken, ik lees al eens speelgoedcatalogi. Niet omdat ik een leger kinderen van nieuwe hebbedingen wil voorzien of omdat ik zelf per sé een nieuw poppenhuis wil, maar gewoon, omdat ik dat best gezellig vind. In deze tijd van het jaar is er toch geen ontkomen aan, je kan er dus maar beter even door bladeren om mee te zijn met de trends van het moment. Opvallend hoe prinsessenroze, jongensblauw en rood-groene kersttinten mekaar al jaren aan een stuk afwisselen, elke bladzijde duidelijk voor haar specifieke doelpubliek ontwikkeld. Gek ook hoe die dingen vol staan met attributen om van volwassentje te spelen. Of om u in een trol te verkleden. Of een combinatie van beide. Nog gekker ook hoe we het op latere leeftijd net andersom willen. Volwassentje spelen? Saaaaai!

Deze tijd van het jaar is, naast het bovenvermelde verwerken van massa's catalogi, ook het typische moment waarop het echt koud wordt en je terug moet wennen aan tocht op het perron (handschoenen: check!), snotneuzen en wegwapperend haar. En wat er op zo'n momenten al wel eens gebeurt is dat je, door iets te dicht bij de wachtende medemens aan te leunen in de hoop hem of haar als windscherm te kunnen gebruiken, ongevraagd conversaties begint af te luisteren. Niet dat het een gewoonte is, het gebeurt gewoon. Echt waar.

Deze keer viel de eer te beurt aan een groepje studenten op weg naar huis, waarvan een aantal leden zich klaarblijkelijk verwonderde dat tram 2 er weldra aankwam, o horror! Het strakke plan was reeds uitgetekend: eerst studeren, dan carrière maken, eerste kind op 28, tweede en allicht laatste kind voor de 30. 'Want,' zo verklaarde de door mij afgeluisterde mede-treinreizigster, 'tram 3, dat moet erg zijn, dat is pas oud!' Een kleine stilte maakte zich meester van de coupé, mijn maag begon wat ongemakkelijk te draaien, ik schuifelde wat met mijn fluoblauwe sneakers en keek even achterom: die zagen er allemaal zo veel deftiger en ernstiger uit dan ik!

Dus weet je wat? Ze mogen het hebben, hun ernst en nest kinderen. Ik was dan ook zeer blij toen ik één halte later al van de trein mocht stappen om een gezellig avonduitstapje te maken, terwijl zij - hoe saai! hoe volwassen! - recht naar huis gingen. Net goed. Leve tram 3, ik kan niet wachten!

Hehehe. Dit vind ik grappig.

't Is een prentje van de beruchte Facebookgroep Could Only Happen in Belgium. Meestal zeer tongue-in-cheek, zonder te veel gezaag (geldt helaas niet altijd voor de commentaren). En zo hebben we het graag. Over van die kleine, onlogische, maar blijkbaar zeer Belgische dingen. Vooral rare verkeerssituaties, zo te zien. Zeer herkenbaar. Ik ben fan.

De zomer is in het land. Toch al zeker wat de kalender betreft. Want ook al geloven we allemaal graag dat we volstrekt individuele keuzes maken, begin juli valt altijd enorm hard op dat het tegendeel het pleit wint, wanneer we met z'n allen als een blok richting dezelfde bestemmingen beginnen laveren. Straten en kruispunten worden verlaten, Brussels Airport moet een tandje bijsteken, de NMBS legt extra treinen in naar toeristische oorden en... de wegenwerken starten.

Dat laatste is een noodzakelijk kwaad waar ik als eco-zondaar niet op mag sakkeren, ik draag namelijk zelf bij aan het in het in vernieling rijden van asfaltlagen en het verslijten van viaducten. Die dingen moeten opgelapt worden, en dan moet dat maar in de zomer, da's logisch. Daarom neem ik dezer dagen gezwind de trein, wat ideaal is als je dringend een boek uit te lezen hebt wegens onverbiddelijke reminders vanuit de bibliotheek. Glijdend door het landschap een verhaaltje degusteren, 't is zo slecht nog niet.

Begin juli vind ik het ook steeds mooi om zien hoe de spanningsboog op het werk wat begint af te nemen, hoe de broekspijpen al eens worden opgerold en de middagpauze met de collega's wat langer duurt. Of hoe je mekaar op maandag met een lichtjes verbrande kop begroet en niet eens moet vragen hoe het weekend was, want je aanblik verraadt al dat halfbewolkte dagen kleine maar zeer fijne venijntjes zijn.

En dat zijn heerlijke tijden. Op het ritme van de zomer toch productief proberen zijn is niet gemakkelijk, maar ik waag me graag aan de oefening. Af en toe een zonnebad of ijsje tussendoor en dat lukt prima. Let the good times roll!